To nie była udana podróż. Zaczęło się od dużego opóźnienia, co skończyło się utratą przesiadki w Newark. Serwis Lufthansy też niestety okazał się cieniem tego, co pamiętam jeszcze sprzed kilku lat, a do tego dochodzi przestarzałe wnętrze boeinga 747-8I i niezbyt czysty pokład. Mimo to lot Jumbo Jetem trochę zrekompensował inne niedogodności. Ostatecznie ten model to już coraz większa rzadkość, a jego historia nieuchronnie dobiega końca.

Jumbo Jet we flocie Lufthansy
Lufthansa była pierwszą europejską linią lotniczą, we flocie której pojawił się Jumbo Jet. Pierwszy rejs boeing 747-130 wykonał między Frankfurtem na Nowym Jorkiem 23 kwietnia 1970. Potem pojawiły się jeszcze dwie maszyny tego modelu. Co ciekawe, już w 1974 r. doszło do pierwszej katastrofy – samolot o znakach D-ABYB realizujący rejs LH540 z Frankfurtu do Johannesburga przez Nairobi, rozbił się krótko po starcie z Kenii. Zginęło wtedy 54 pasażerów i 5 członków załogi.
Od lat ’70 we flocie niemieckiej linii pojawiają się kolejne Jumbo Jety. Tym razem w nowszych wersjach, wraz z możliwością przewozu dużej ilości towarów. Do początku XXI w. takich maszyn przewinęło się przez flotę 14.
![Boeing 747-230B (D-ABYD) linii Lufthansa na lotnisku we Frankfurcie, 30 czerwca 1972 r.
Fot. RuthAS / Wikimedia Commons, [CC BY 3.0].](https://wloczykij-vagabond.pl/wp-content/uploads/2026/10/lufthansajumbojetfot.2.jpg)
Fot. RuthAS / Wikimedia Commons, [CC BY 3.0].
W 2012 r. Lufthansa staje się pierwszą linią na świecie, do której trafiła zmodernizowana wersja „Królowej Przestworzy”. Boeing 737-8 Intercontinental jest o 5,6 m dłuższy od wcześniejszych typów, wykorzystano w nim także niektóre rozwiązania wzięte z Dreamlinerów. Pozostałe parametry techniczne obrazuje tabela.
| Długość | 76,3 m |
| Rozpiętość skrzydeł | 68,4 m |
| Wysokość | 19,4 m |
| Max. prędkość przelotowa | 920 km/h |
| Max. zasięg | 13100 km |
Moją podróż między Frankfurtem a Newark (rejs LH402) obyłem na pokładzie samolotu o znakach rejestracyjnych D-ABYI. Ma on 13,5 roku. Na pokład zabiera łącznie 364 osób: 8 w klasie pierwszej, 80 w biznesowej, 32 w ekonomicznej premium i 244 w ekonomicznej.
Zakup biletu
Bilety kupiłem przez pośrednika – kiwi.com – z prostej przyczyny: były znacznie tańsze. Newark nie był też moim ostatecznym celem: miałem się tam przesiąść na połączenie partnera – United Airlines.

Co ważne, wybrałem taryfę bez bagażu rejestrowanego. W cenie były zatem wliczone tylko przedmiot osobisty i bagaż podręczny do 8 kg, chociaż pośrednik niewłaściwie oznaczył jego wymiary. Dlatego zawsze w takich razach warto przenieść się bezpośrednio do przewoźnika i tam sprawdzać jakie są limity.

I tutaj jeszcze mały protip. W bardzo wielu przypadkach dodatkowe usługi u pośredników są u nich znacznie droższe niż bezpośrednio u przewoźnika (a niektóre są płatne, mimo że w linii są darmowe). Dlatego po otrzymaniu nr PNR już na stronie Lufthansy dodałem posiłek specjalny (bez opłat) i zdecydowałem się jeszcze na zakup konkretnego miejsca w samolocie, bowiem w tylnej części kabiny B747-8I są trzy rzędy po bokach, w których zamiast 3 są 2 fotele. Ja wybrałem miejsce przy oknie – 47J.

Odprawa i boarding
Odprawy dokonałem przez aplikację. Nie potrzebowałem już zgłosić się na lotnisku w Warszawie do stanowisk check-in, bo nie nadawałem bagażu. Dlatego od razu przeszedłem do kontroli bezpieczeństwa. Wszystko poszło sprawnie. Rejs na trasie do Niemiec był spokojny i bezproblemowy. W jego trakcie zaserwowano wodę i czekoladkę. Jeśli ktoś miał ochotę na większy posiłek lub przekąskę – można było dokonać z płatnego menu.

Czas pierwszego transferu we Frankfurcie wynosił 1 godz. 50 min. i był wystarczający. Po przylocie z Warszawy miałem dostatecznie dużo czasu żeby przejść między gate’ami i dokonać formalności granicznych. W hubie Lufthansy jest to sprawnie zorganizowane: nim przejdzie się do kontroli paszportowej, sprawdzane są jeszcze dokumenty przez agentów, a w razie potrzeby wylosowani pasażerowie kierowani są do dodatkowej kontroli bezpieczeństwa. Mnie to ominęło. Po dokonaniu wszystkich procedur miałem jeszcze wystarczający czas żeby odpocząć chwilę w saloniku biznesowym.
Boarding rejsu do Newark miał planowo rozpocząć się ok. 40 min. przed rozkładowym wylotem. Udałem się zatem pod wyjście z odpowiednim wyprzedzeniem. Okazało się jednak, że trzeba będzie czekać dłużej – samolot nie był gotowy na przyjęcie pasażerów. Na 10 min. przed planowaną godziną wylotu zaczęto wpuszczać na pokład. Wszystko szło na szczęście sprawnie i – uprzedzając pytania – nie ważono ani nie mierzono bagaży podręcznych. Boeing 747-8I stał pod podwójnym rękawem, dzięki czemu mogliśmy wsiadać niezależnie od klasy podróży. Pół godziny po rozpoczęciu pokładowania proces był zakończony. Mimo to samolot wciąż nie był zamknięty. Wkrótce z interkomu popłynęła informacja o problemach technicznych – stało się jasne, że wystartujemy z opóźnieniem. Potem okazało się, że wyniosło ono ponad 3 godziny.

Serwis szorujący po dnie
Fotele w boeinginach 747-8I są jeszcze wciąż starego typu: mają charakterystyczne materiałowe obicia, a w podłokietnikach znajduje się gniazdo słuchawkowe i port USB. Na fotelu zastałem zestaw w postaci kocyka i poduszki.

Po przygotowaniu się do podróży zająłem miejsce. Mogłem się też rozejrzeć po otoczeniu. Okazało się, że niestety podłoga samolotu nie jest dokładnie posprzątana i walają się na niech okruchy i śmiecie.

W trakcie długiego oczekiwania na służby techniczne i następnie naprawy sprzętu w jednej z kuchni rozdano słuchawki jednorazowe i butelkowaną wodę.
Już po starcie rozpoczął się wstępny poczęstunek. Zaoferowano wtedy napoje i drobną przekąskę w postaci maleńkiego opakowania solonych precelków. Do picia wybrałem Coca-Colę Light. Do wyboru były inne napoje bezalkoholowe oraz lekkie alkohole (piwo i wino).

Ok. 1,5 godziny po starcie rozpoczęto serwowanie obiadu. Jako że wybrałem wcześniej azjatycki posiłek wegetariański otrzymałem curry z batatami i ryżem z orzechami nerkowca, sałatkę z dressingiem, bułeczkę i margarynę, a na deser – pudding czekoladowy z pistacjami. Co ciekawe, pomyślano także o serwisie kawowym i już teraz przygotowano kartonik mleka owsianego. Na plus zasługuje także użycie tradycyjnych sztućców metalowych.

Na półtorej godziny przed lądowaniem rozpoczął się kolejny poczęstunek. Trudno to właściwie nazwać serwisem. Rozdano śmiesznie skromne, zapakowane w brzydki papier, kanapeczki. Moja – z twarogiem, sałatą i pomidorami – wyglądała jakby ktoś ją wcześniej rozdeptał. Wystarczyła na dwa gryzy, była nieciekawa w smaku, a chleb rozmięknięty. Do tego mogłem jeszcze się coś napić.

Przylot
Lądowanie w Newark nastąpiło 3 godziny po planowanej godzinie. Wiązało się to z utratą dalszego połączenia. Na nieszczęście okazało się, że tego dnia już nie było kolejnego lotu do miejsca, do którego ostatecznie zmierzałem. Już po lądowaniu, kiedy połączyłem się z internetem dostałem w aplikacji informację, że zostałem przeniesiony na pierwszy poranny rejs następnego dnia.
Po odstaniu ponad godziny do odprawy paszportowej, udałem się do wyjścia. Przy karuzeli bagażowej czekała na pasażerów niezbyt sympatyczna agentka Lufthansy, która wręczyła mi nową kartę pokładową i kazała pójść do stanowiska linii w sektorze odlotów, aby dostać hotel i voucher na posiłek. Tak też się stało. Po kolejnej godzinie oczekiwania udało mi się dostać zakwaterowanie i bon na jedzenie.
W związku z takim opóźnieniem mój przylot do miejsca docelowego opóźnił się o 16 godzin. Oczywiście, ze względu na to, żeby była to usterka techniczna, mogłem ubiegać się o odszkodowanie. Co logiczne zdecydowałem się na to. Po powrocie do Polski, bez zbędnej zwłoki i angażowania agencji, sam załatwiłem wszystkie formalności i po ok. 3 tygodniach dostałem należne pieniądze wraz ze zwrotem kosztów zakupu śniadania.
Podsumowanie
Ogólnie podróż nie była specjalnie przyjemna. Skąpe informacje jeszcze we Frankfurcie co się dzieje i jakie są przewidywania dotyczące opóźnienia sprawiały tylko, że przez cały lot panowała nerwowość i niecierpliwe oczekiwanie przylotu do Newark. Obsługa kabinowa była zupełnie indolentna: nie potrafiła odpowiedzieć na żadne pytania.
Niestety bardzo kiepsko wypadł też sam serwis. Niedostatecznie sprzątnięty samolot, obrzydliwa kanapeczka w ramach drugiego serwisu, brak przekąsek między posiłkami a dostępność tylko wody – to nie wpływa na pozytywny odbiór tej podróży. Pamiętam, że ostatni mój przedpandemiczny lot dalekodystansowy odbyłem Lufthansą na trasie z San Francisco do Monachium – jeszcze w „starym” stylu z pełnym wyborem drobnych przekąsek i napoi w kuchniach przez cały lot i ciepłym śniadaniem przed lądowaniem. Zmiany zatem poszły w bardzo niedobrym kierunku. A szkoda. Zwłaszcza w porównaniu z konkurencją, którą po erze COVID-u latałem za ocena wiele razy.
Sam komfort fotela też oceniam dość negatywnie: nie działał port USB (zresztą wszyscy pasażerowie skarżyli się, że nie ładują się ich sprzęty, a obsługa nic z tym nie robiła). Do tego dochodzi bardzo przestarzały system rozrywki z opornie działającymi ekranami dotykowymi.

Także i to, co działo się w Newark do łatwych przeżyć nie należało. Niezbyt uprzejma agentka, długie oczekiwanie na załatwienie sprawy, to wszystko sprawiło, że od tamtej pory staram się wybierać przy międzykontynentalnych innych przewoźników: United, SWISS, LOT czy Turkish Airlines. Na plus zasługuje jednak pierwszy posiłek: podany estetyczny i dobry w smaku. Dobrze oceniam także przebieg procesu reklamacyjnego: szybki i sprawny, bez zbyt dużej ilości formalności. Ale to jedyne pozytywy.
Wielkie nadzieję łączę z wprowadzeniem nowego typu kabin w samolotach Lufthansy – tzw. Allegris. W końcu będzie to produkt nowoczesny i – mam nadzieję – znacznie lepszy. W boeingach 787-8I wymiana wnętrz będzie prowadzona stopniowo. Od niedawna wprowadzono także pewne ulepszenia serwisu w klasie ekonomicznej, ale niestety ciągle daleko im do tego, jak podróżowało się jeszcze 10 lat temu… I niewiele wskazuje na to, że serwis pójdzie w górę.
Przeczytaj także:
- ze względu na potrzebę noclegu w Newark, Lufthansa zaoferowała mi nocleg w DoubleTree by Hilton Newark Airport – zrecenzowałem ten hotel;
- o przesiadkach na lotnisko w Newark zrobiłem specjalny przewodnik;
- jak potrzebujesz dojechać z lotniska do Nowego Jorku – zajrzyj koniecznie tutaj. Przygotowałem zestawienie prawie wszystkich możliwych opcji transportowych;
- dla odmiany można sprawdzić jak podróżuje się za Atlantyk LOT-em. Moim zdaniem nasza narodowa linia wyprzedza niemiecką konkurencję, przynajmniej w klasie ekonomicznej;
- aby wjechać do USA potrzeba mieć rejestrację ESTA – sprawdź jak aplikować krok po kroku;
- chcesz sprawdzić mój subiektywny ranking linii lotniczych? Zachęcam zatem do zajrzenia w ten link.
2 Pingbacks